Interview bij Wall Of Sound

Afgelopen vrijdag werd ik geinterviewd door tv-programma Wall of Sound wat in meer dan 40 landen wordt uitgezonden en een bereik heeft van 180 miljoen mensen! Het interview komt, zodra het beschikbaar is op de social media en deze website.

Wall of sound

Studio #6 De Backingvocalist één

Tom Schraven, het is één van de meest getalenteerde zangers die ik ken. Ja echt. Ik heb hem leren kennen tijdens mijn opleiding muziektheater aan het ArtEZ conservatorium. Hij zong eigenlijk altijd popliedjes en ik vroeg me altijd af waarom hij dan muziektheater studeerde. Hij wilde zijn eigen ding doen, dat was duidelijk. En dat is ook precies wat hij nu zou moeten gaan doen vind ik…

Voor één van zijn overgangsexamens vroeg hij mij om mee te zingen met liedjes van Ilse De Lange. Het was heerlijk om te doen. De meerstemmigheid verliep als een trein, we hoefden niet eindeloos te repeteren het ging gewoon fijn. Toen ik een nieuwe backingvocalist nodig had was het ook niet moeilijk: Ik vraag een man, en wel Tom. Ik wist niet dat Tom zo enthousiast zou zijn, hij zei meteen ja. Wilde investeren en alles was ik vroeg was ja. Een citaat: “Ik geloof dat je me rijk gaat maken, dus dat komt helemaal goed.” Dat rijk maken is nog niet gebeurd helaas, maar het is wel goed gekomen tot zover.

In de studio was Tom maar één dagje, maar we hebben wel een heel fijn voorproces gehad bij het repeteren en het instuderen van de backingvocals. Tom is iemand die dan tegen een toetsenist zegt: Misschien moet jij daar een -bijv- Cmaj7 spelen zonder de sheet voor z’n neus te hebben. Dat is best lef hebben vind ik als zanger, maar blijkbaar weet hij waar hij het over heeft. En dat is ook echt zo. Hij speelt namelijk ook gitaar en piano en heeft een (muzikaal) gehoor waar je u tegen zegt. Ogenschijnlijk flierefluitend zingt hij dan ook backingvocals bij meerdere Nederlandse zangers en zingt hij bij Montezuma’s Revenge die echt een goed staaltje meerstemmige zang laten horen. (Mijn favoriet blijft Fireflies).

Tom is een heel prettig persoon om in je omgeving te hebben als mens maar ook als zanger. Hij is namelijk eerlijk. Hij laat je merken dat hij je waardeert, en daarom kan hij ook zonder problemen laten weten wanneer hij het ergens niet mee eens is, of wanneer hij iets niet zo tof vindt, of wanneer hij een andere keuze zou maken. Vervolgens laat hij de beslissing gewoon aan jou over, zonder problemen, want hij vertrouwt en waardeert je kunnen en beslissingsvermogen (toch?). Hij staat achter je, letterlijk. Maar wat heb je dat nodig als leadzanger. Dat er mensen áchter je staan! Die jij kunt vertrouwen, die hun shit op orde hebben en die weten dat ze investeren in de toekomst. Ik heb me nooit gerealiseerd dat je als backingvocalist zo’n grote steun bent voor een leadzanger. En Tom, die is dat. 🙂

Daarnaast is hij ook gewoon een lekkere vent, die erop los adlibt in de studiomic. Waar we bij het mixen dan ook weer ongelooflijk om hebben moeten lachen. Zijn meest intense oeh’s en aah’s waren heerlijk om solo te beluisteren, ze zaten vol emotie en drama. Oh ja, en geen enkel raam is veilig als Tom langs komt. Dan moet hij toch even z’n haar checken. Hij heeft eigenlijk maar één minpuntje, alhoewel dat misschien ook wel verdienstelijk is voor z’n sound: Hij rookt! <3 B-EjHECIgAEyCNp

Studio #5 De Broer

Jan, Jeanie, Jean, Jeanieboonieboon, Jeanbob, Jeanbobbe, Guitarhero, broer. Vier jaar geleden begonnen we met het schrijven van de muziek van deze aankomende CD. Het begon als een soort miniprojectje. Broer, zus en muziek door hen samen geschreven. We schreven niet snel, de muziek kwam langzaam tot stand. We speelden op verschillende plekken en noemden onszelf SETH, een setje waren we en SETH was een mooie naam. In 2012 brachten we een EP uit met 5 nummers. Een miniproductie. We formeerden een band en speelden met de release voor het eerst met band; een nieuwe ambitie was geboren. De muziek opnemen met band op CD en verder gaan met band onder een nieuwe naam: Willow Mae.

Met Jan in de studio is altijd dolle pret, hij heeft altijd heerlijk veel kritiek op zichzelf en vind het een sport om zichzelf belachelijk te maken. Daar zijn er trouwens meer van, maar daarover later meer… Jan is een zeer muzikale, auto-didacte, muziekliefhebber die ook nog eens vrij verdienstelijk gitaar speelt. Hij heeft zich Fingerstyle eigen gemaakt en heeft het daarmee voor elkaar gekregen om zichzelf vrij onmisbaar te maken. Onze muziek is zo doordrongen van fingerstyletechniek dat ik eigenlijk niet goed weet wie hem zou kunnen vervangen. Vervangen? Ja, Jan is naast zijn halve baan als gitarist ook nog eens dominee en heeft een gezin met 4 kinderen en ook nog een  vrouw. Hij is sinds kort een landverrader, want hij heeft 010 verlaten voor 020 en reist dus op en neer om betrokken te kunnen blijven bij Willow Mae.  Het zou dus wel eens voor kunnen komen dat hij door andere verplichtingen genoodzaakt is zich te laten vervangen. Tot nu toe is dat nog nooit nodig geweest en is hij er altijd bij geweest, de trouwe hond…

Op vrijdag waren Jan en ik alleen in de studio. De horden bandleden waren na drie dagen invasie van de studio weer weg, en wij konden in alle rust de duostukken opnemen. Mango en You Are konden in alle rust ontstaan en dat was duidelijk goed voor de productiviteit. Ik, na een week ziek geweest te zijn (gaan jullie het horen!?) zong deze partijen ook meteen in, en zo kon het écht een duo-in-de-studio-sound krijgen. Het was super om samen de muziek tot stand te zien en te horen komen, het was gezellig en het is een eer om met mijn lieve broer en deze geweldige gitarist deze CD te hebben mogen maken. Oh ja, omdat iedereen het er over eens is: Die akkoordjes van Mango heb je toch maar even mooi in elkaar gefrutseld Genius. Dank daarvoor, en voor alle andere liedjes waar jij je onmisbare bijdrage aan hebt geleverd.

Love you! Als muzikant en als broer! Op nog veel meer mooie muziek en avondjes bij vuurtjes familiedingen bespreken. Het liefst tegelijk!

jan

Eurovox dag 2 #Riga

We starten deze dag om 10:00 met repeteren. Ik heb Blackbird meegenomen om te zingen als groep “YPP’s” (geselecteerden van het Young Professionals Program) en we hebben best wat tijd nodig om dat te repeteren want niemand heeft het stuk van tevoren gezien of gehoord. We hebben een leuke opwarming en we leren elkaar een beetje muzikaal kennen voordat we van start gaan. In de middag gaan we lekker even er tussenuit om koffie te drinken en te lunchen, we hebben weer lekkere lol. Wanneer om 14:00 het programma begint kijk ik uit naar een aantal dagen heerlijk zang-slurpen! Het programma is heel divers en we worden verwelkomt met een concert van verschillende studenten van het conservatorium van Riga waar het congres ook plaatsvindt. Wat me opvalt is dat de zaal voornamelijk vol zit met oudere zangers / zangeressen / docenten die voornamelijk bezig zijn in de klassieke muziek. Termen als “twang” en het maken van het geluid achter de term wordt door sommigen zeer verbaasd en soms zelfs hoofdschuddend ontvangen. Dat verbaast me enigszins, zeker omdat ik al gewoon ben met bijvoorbeeld deze term sinds de eerste klas op de HAVO voor muziek en dans. Dat is nu zo’n 15 jaar geleden… Het maakt me heel nieuwsgierig naar de komende dagen. In ieder geval zijn mijn notities interessant en zijn er natuurlijk genoeg dingen gezegd die interessant zijn en nieuw, en anders goed om te herhalen:

“Kijk als docent naar iedere individuele zanger. Kijk naar: zijn pitch / range, de stijl waarin hij/zij zingt en de elementen van het stuk”. Dit is een interessante opsomming, het bevestigt mij in de manier waarop ik momenteel al les geef en dat is fijn, tegelijkertijd geeft het me ook opnieuw richting: Het is goed om je bewust te zijn van de stijl waarin mensen zingen, je hoeft geen opmerkingen te geven over elementen die niet op dat moment relevant zijn voor de zanger en of de stijl. Hierover kan je van mening verschillen als vaknerds onder elkaar, maar het was voor mij weer een inzichtgevend element.

Wat ook interessant is, en waar ik later op het seminar nog eens extra mee geconfronteerd word is wat voor invloed de lichaamshouding voor invloed heeft op de stem. Het is gebleken dat we gauw vergeten wat we leren in een les, het is moeilijk om te reproduceren en concretiseren wat we in een les hebben geleerd. Een concreet onderwerp is dan de lichaamshouding. Wat dan een heel interessant en nieuw object is wat van toepassing is in dit geval is een spiegel met vierkanten erop. Je kunt goed zien of je recht staat! Leerlingen: Vanaf nu ga ik weer beter op jullie houdingen letten! 😉

Morgen moet ik bij mijn oud-docent Ineke van Doorn in haar lezing een eigen versie van een stuk zingen: Yesterday. Hiervoor wil ik uiteraard het onderste uit de kan halen en ik had al besloten dat ik Yesterday wilde vertalen. ‘s Avonds laat zit ik dus nog te werken aan mijn vertaling van Yesterday (The Beatles, kennen we die nog in 2015?). Dit is het resultaat. Gebruik ‘m gerust als je Yesterday eens anders wilt zingen dan anders…

 

Gisteren scheen de zon het was een mooie dag

Maar vandaag is alles grijs en zwart

Waar is de zon, die ik toen zag?

 

Onverwacht

Ben ik niet meer wie ik was vannacht

De schaduw van de nacht heeft mij omvat

Die kille nacht, kwam onverwacht

 

Waarom moest jij gaan, ’t is m’ontgaan wat ik misdeed

Zei ik nu alweer iets verkeerds, ‘k heb geen idee

 

Gisteren

Was de liefde nog het spel van twee

’t Is nu voorbij, opeens ben ik alleen

Oh was het maar weer gisteren

 

Morgen is de WUP om 8:30, dus ik ga dan maar gauw slapen…

Eurovox dag 1 #riga

Op dinsdagavond moet ik nog alles inpakken. Ik begin met alle babyspullen en dat zijn er veel! Dan pak ik alle attributen in die ik denk nodig te hebben: microfoon, camera, camerastand, shakers, kazoo’s. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het ingepakt. Ik eindig dan ook met drie koffers waarvan er één in de handbagageruimte past en twee ingecheckt moeten worden. Daarnaast nog een enorme kinderwagen en een luiertas. Gelukkig ben ik niet alleen, want dan had ik het wel een beetje moeilijk gehad vrees ik… :0

Op Schiphol komen we Evelien tegen en Evelien is ook behulpzaam. Die neemt een tas van me over en mijn moeder ook. Zo kan ik Tirsa in de draagdoek doen. Dat vind ze echt niet leuk en ze begint te krijsen. Als ze maar niet de hele reis gaat huilen! Eenmaal zittende valt Tirsa gauw in slaap en dat is fijn, wat is ze toch een toppertje! We hebben een rustige vlucht en Tirsa is heerlijk rustig, tot ze weer in de draagdoek moet. Ze begint hartstochtelijk en hard te krijsen en ik zie het Letse meisje naast mij heimelijk haar vinger in haar oor doen. Ik denk: “‘t Is de dochter van een zangeres, túúrlijk kan ze hard krijsen. Krijs maar kleintje. Train ze maar die stembandjes van 0,00001 mm.” 🙂
Aangekomen in Riga past natuurlijk niet alles in één taxi, haha. We huren twee taxi’s. Sorry voor de budgettering. We settelen ons in het hotel en Evelien en ik gaan de stad even verkennen. We eten wat want zijn nogal hongerig en spreken daarna af met de ‘board’ van EVTA. Spannend! Dat blijkt niet meer te zijn dan een bord eten naar binnen schuiven en Ineke van Doorn ontmoeten, mijn oude docent van het conservatorium. Leuk! Evelien en ik besluiten nog even de stad in te gaan en blijken eigenlijk alles al te hebben gezien want Riga is schattig klein, een soort sprookjesstadje. Er is overigens wel echt al een heerlijk uitgaanssfeertje en ik hoor vieze Engelsen zich al verlekkeren op de vrouwen die ze deze avond zullen scoren. Ok, die bieden zich dan ook al wel aan. Zie dit filmpje… 🙂 Woensdagavond 22:00. Wat me opvalt is dat er overal live muziek is in deze stad. Een operazanger zingt op straat prachtige aria’s, een gitarist speelt heerlijke arrangementjes van bekende en onbekende popliedjes, duo’tjes spelen covers in leuke arrangementjes. Ook zien we een zielig oud vrouwtje met een hoog piepstemmetje en een tamboerijn… De andere kant van de medaille. De kwaliteit van de muzikanten is over het algemeen goed en ik denk dat ik me prima ga vermaken deze dagen in deze bijzondere stad, voor deze bijzondere gelegenheid.

Om 00:00 vind ik het mooi geweest en duik lekker mijn bedje in. Morgenochtend repeteren we om 10:00! En het stemmetje moet het dit weekend natuurlijk wel goed doen op het Grand Concert in de BIG HALL! Nou nou nou, dat wordt wat… 😉

 

Bestand 18-06-15 12 52 06

Studio #2

De zang zit erop! Eindelijk is het gebeurd… Ben ik blij? Ben ik opgelucht? Ik weet het nog niet zo goed. Zoals al bleek in studio #1 ben ik nogal kritisch en soms ook best onzeker over wat het resultaat is. Het was soms ook best zwaar, lang staan, buikspieren aanspannen etc. Wat heb ik trouwens een ontzettende steun gehad aan Martijn die open en eerlijk vertelde wanneer het beter kon, of beter moest, of gewoon ‘prima’ was. Of te gek… Tijdens het editen ging ik altijd even weg, want ik kon het eigenlijk niet goed aanhoren. Dit kon beter, dat kon beter…
Anyway, je zou verwachten dat je dan helemaal afgepeigerd thuis komt met 0 energie. Dat viel me echter alles mee. Ik had eigenlijk nog best veel energie en kon dan ook uren na zitten denken over hoe ik het morgen het beste kon doen. De reis in de trein naar huis, of met de auto, in de file staan zijn dan ook momenten dat je even tot jezelf kan komen.
Een aantal momenten wil ik wel even uitlichten. Ik zing ‘ Lions and Leopards’ in en dit is nogal een heftig stuk. Het gaat over een relatie die in zwaar weer is komen te staan, ik bezing dat ik niet wil dat deze relatie beëindigd en dat ik wil dat het goed komt. Wat is er gebeurd met alle mooie momenten? De ‘Flowers, lilies, drippin’, sweet smelling myrrh?’ Die ik in andere stukken bezing? Leeuwen en luipaarden zullen komen om ons te pakken en slachten. Ze circelen om ons heen en ze wachten tot we een fout maken. Die leeuwen en luipaarden zorgen ervoor dat jij weg zult gaan! Nogal een drama dus… Ik zing dit lied, en het gaat lekker. Dit vind Martijn ook. Na twee of drie keer inzingen zegt hij: “Dit gaat lekker, dit doe je goed.” Ik begrijp niet zo goed wat hij bedoelt. “Nou, weet je wat. Doe ‘m nog één keer, en dan helemaal over de top.” Dit doe ik, vol passie, drama en alles erop en eraan. “Eeeh… Dit was wel echt over de top hè?” Zeg ik. “Ja.” Zegt hij. “Maar dat geeft niet, want dat vroeg ik ook.” Uiteindelijk gebruiken we niks van de laatste versie, maar het gevoel dat het goed gaat, is geweldig!
Met “Open” heb ik sinds ik zwanger ben nogal moeite, het is een stuk wat heel veel passie vereist en met die passie heb ik niet zoveel moeite. Met mijn adem wel. Open doe ik een aantal keer, en uiteindelijk hebben we een goede versie. Ik geloof dat ik dit lied wel 10 keer heb gezongen… Een aantal dagen later kom ik erachter dat ik wat tekstfouten heb gemaakt. :-O Dat betekent dat een aantal zinnetjes opnieuw moeten, maar dat geeft niet, want dan kan ik nog e.e.a. verbeteren denk ik dan. Ik zeg tegen Martijn: “Ik denk dat ik ‘m nu wél helemaal goed in één keer in kan zingen!” Hij zegt wijselijk: “Waarom? Het is toch prima?” “Nou, ik weet niet…” Zeg ik. “Ja!” Zegt hij. En dan vertrouw ik hem maar op zijn woord…
NaamloosZo zijn er vele momenten geweest dat ik dacht dat alles nog beter, nog mooier, nog dieper en intenser moest zijn. Dat de preproducties beter waren dan de echte versies, etc. etc. Ik moet nog heel even wachten om erachter te komen of mijn vermoedens kloppen, en alles écht zo slecht is als ik denk… Nu maar slapen… *zucht*