Wintertour 2015

Collage wintertour

Hoogzwanger, maar dat mocht de pret niet drukken… In de maanden januari en februari deed Willow Mae een fullband-tour van vijf shows in Den Haag, Rotterdam, Dordrecht, Utrecht en Amsterdam. Samen met haar vaste bandleden Jan van Helden, Steven Favier, Victor Weigand, Maarten Vos, Soraya Wunnink en Tom Schraven lichtte zij een tipje van de sluier op van het album ‘Song of Songs’ wat in september 2015 uit zal komen en wat in deze zelfde maanden en tevens door deze hoogzwangere zangeres is opgenomen.

Tijdens deze wintertour speelde Willow Mae op verscheidene intieme locaties zoals Bethany’s Jazzclub in Amsterdam en De Kargadoor in Utrecht. Hier kwamen de intiemere stukken goed tot zijn recht en kon door middel van Willow Mae’s krachtige en toch intieme performance de vraag “Durf jij nog op zoek te gaan naar échte liefde en zo van het leven te genieten?” het publiek goed bereiken. Een kleine greep uit de reacties van het publiek:

“Willow Mae en co, wat een geweldig optreden! Dit was de reis dubbel en dwars waard”

“Wat hebben we genoten! Prachtige teksten, geweldige muziek, indrukwekkend mooi!”

“Bedankt voor de mooie zang over de liefde (en de keerzijde). Erg inspirerend en relativerend!”

“Wat gááááf! Supergoeie uitstraling, prachtige muziek! Bedankt!”

Een succesvolle tour met een nieuw publiek wat nog niet eerder kennis gemaakt had met Willow Mae binnen én buiten de regio. Willow Mae en haar band hebben genoten en het publiek klaarblijkelijk ook.

 

Studio #4 De Drummer

De drummer.

Ik leerde Steven kennen toen ik een kennis vroeg of hij een drummer kende die bij mijn band zou willen spelen. Ik mailde Steven en vroeg of hij een concert mee wilde spelen. Deze pretentieuze gast (;-)) wilde daar maarliefst tenminste €150,- voor hebben destijds. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dacht: “Ja hoor, zo kom je toch nooit aan klussen.” Ik zei dus ook: “Dat heb ik niet.” En vervolgens heb ik hem een jaar niet gesproken. We speelden dit concert, nog onder de naam SETH, zonder Steven en met een andere vervangende drummer. Dat was maar goed ook, want wie weet wat er was gebeurd als Steven toen “Ja!” had gezegd…

Want een jaar later, een heleboel plannen rijker en een nieuwe naam trok ik toch weer de stoute schoenen aan. Ik dacht, ik vraag hem nog een keer. Waarom? Geen idee, misschien had ik een voorgevoel. Steven had blijkbaar zijn visie op zijn beroep als muzikant aangepast want hij regelde meteen ook een bassist, een repetitielocatie en een een repetitiedatum kon vastgelegd worden. Het begin van een zeer vruchtbare samenwerking.

Samen met Steven en Victor hebben Jan en ik de gehele periode in aanloop naar de studio (september 2014 – januari 2015) preproducties gemaakt. Steven heeft immens veel tijd gestoken in het heroverwegen van muzikale keuzes, bandarrangementen en backingvocalpartijen. Hij is denk ik de enige die de lyrics gelezen had, en wist waar de teksten over gaan. Hij heeft de zang en akoestisch gitaar opgenomen van de pre-producties en mij mentaal gesteund in deze hele weg. Hij is ongeveer de enige die in de studio zogenaamde “one-takers” deed (zijn partijen zonder achteraf corrigeren en editen, in één keer goed opnemen), een uitzondering daargelaten ;-). Hij heeft als producer het hele proces meegemaakt en is zonder meer één van de redenen dat deze CD tot stand heeft kunnen komen. Hulde dus, aan Steven, de “pretentieuze”, super drummer die ook nog eens producer en arrangeur is (als drummer onderscheidt hij harmonieën beter dan menig zanger(es)) een fijn persoon waar niet te vergeten ook een goed gesprek mee te voeren is. Het is eigenlijk een schande dat hij met mij op het podium staat voor halfvolle zalen. But hey! We made one hell of an album! Het was en is me een waar genoegen! 🙂

DSC01851DSC01904

 

Studio #3 De Elektrisch Gitarist

Als eerste komt Maarten. Maarten ken ik van de HAVO voor muziek en dans en Maarten is echt een leukerd. Ik vond het al super leuk om hem sinds hele lange tijd weer te ontmoeten bij de repetitie voor de studio en nu hij voor het eerst samen met mij in de studio zit om een plaat op te nemen word ik helemaal blij. Nog blijer word ik als hij de snaren van zijn toenmalige “grote liefde” beroerd… De Maj7 kwam ongetwijfeld vaak genoeg voor om er helemaal, nouja, hoe zeiden jullie dat in pubertaal, opgewonden van te worden? In ieder geval ben ik excited as can be en ik geniet enorm van wat dit enorme talent aan muzikale hoogstandjes produceert. Grappig is ook om te merken dat hij af en toe ook zijn vragen stelt bij wat hij produceert, en als hij moet soleren dan hij dan ook even zenuwachtig lijkt te zijn zo van: “Het is nu of nooit.” En dit is het begin van een hele reeks aan geluksmomenten in de studio. Iemand die zijn hele ziel en zaligheid legt, zonder inhouden of enige scrupules, in een product waar hij niet eens nauw bij betrokken is. Het is een eenmalig moment van inspelen van een plaat, uiteraard hopende dat dit een geweldige hit wordt, waar net jouw drie gitaarpartijen opstaan. (Dat is leuk voor je SENA). Maar goed, ook zonder dat is Maarten echt welwillend om iets heel moois te maken. De reden dat dit soort muzikanten ook een factuur schrijven is simpelweg omdat ze anders geen eten op tafel kunnen zetten, de passie zit intern en die komt eruit bij het spelen van muziek. Geweldig om te zien…

Maarten is ook nogal druk met zijn verschillende effecten, versterkers en gitaren. Deze, of deze? Meer of minder gain? Heel eerlijk gezegd ben ik niet zo op de hoogte van alle mogelijkheden en ga ik maar gewoon af op wat ik mooi vind en het beste vind klinken. Arme vriendin van ‘m, die moet vast helemaal gek worden van de hoeveelheid ruimte die al deze zeer waardevolle -ook nog eens- spullen innemen. Maarten komt deze week twee keer en dat is geen overbodige luxe. Zijn partijen tillen meer dan een enkele song echt naar een hoger niveau. Mijn favoriete partijtje van Maarten is die van Lily of the Valley. Onthouden, voor als de CD straks uit is. Het is echt om je vingers bij af te likken!

 

DSC019001

 

Studio #1

Na een heleboel maanden hard werk, eerst voor geld, daarna voor arrangementen en daarna voor data is vandaag dan eindelijk aangebroken. De eerste dag dat ik mijn leadvocals in ga zingen. Ik ben ontzettend gespannen. Wat als ik het niet kan? Volgens mij ben ik helemaal niet bijzonder genoeg. Staat dadelijk die hele CD erop, verpest ik het met mijn zang… Ja dat soort gedachten gaan allemaal door mijn hoofd. Het ergste is nog dat ik niet eens zeker weet of het wel of niet waar is wat ik denk. Ja er gaat wel eens een nootje naast, niet altijd alles is even best getimed, niet iedere sound klinkt even lekker. Kan Martijn (producer) er wel wat moois van maken? Heb ik door mijn hele oeuvre auto-tune moeten gebruiken? Ben ik wel goed genoeg….? Ik word er al moe van als ik het schrijf, laat staan als ik het denk. Laat staan tijdens het zingen…

Ik sta vanmorgen lekker laat op, want door de baby in mijn buik ben ik tegenwoordig gauw door mijn energie heen. Ik moet echt sparen om krachtig te kunnen zingen ‘s middags. Ik doe oefeningen, beantwoord nog wat mailtjes en ben er klaar voor, denk ik. Rond een uur 12:30 kom ik aan in de studio waar Martijn, Steven en Maarten al druk bezig zijn met de electrische gitaarpartijen. Ik heb er helemaal vertrouwen in als ik “Marty” hoor spelen. Goh, allemaal op mijn CD… Dan na ongeveer een uurtje blijkt dat ze een beetje uitlopen. Ik ben dus wat later. Geen probleem, ik stel het nog wel even uit…

Dan om 15:00 is het echt tijd voor mij. Ik ga het zanghok in, ik voel me er best thuis moet ik zeggen nadat ik er twee weken geleden al een hele week heb doorgebracht om de “guides” voor de band in te zingen. De mic gaat op mijn hoogte en ik mag beginnen. Happy Chromosomes is mijn eerste keus. Ik merk dat ik gehaast zing, hoog adem, eigenlijk alles doe wat ik niet moet doen. Ik heb wel een paar takes nodig om in te komen. Martijn stelt voor om het volgende stuk te doen en later terug te luisteren. Dat doen we. Lily of the Valley, niet echt één van mijn favorieten op het moment. Ik heb minder adem door de baby en in dit stuk merk ik dat wel. Ik frustreer mezelf en dat doet de takes niet ten goede… Uiteindelijk komen we er wel uit. Dan het laatste stuk van deze dag: Springdew in Fall. Bij de eerste noot heb ik het gevoel dat ik het eindelijk weer te pakken heb, ik kom in de tekst; in het verhaal en ga. Na een paar takes zijn we klaar.

Terugluisteren… Man, wat kan een mens hard voor zichzelf zijn. Bij het herhaaldelijk terugluisteren van de “niet-zo-lekkere-stukjes” van de beste take adviseert Martijn me om evt. weg te gaan omdat je je er vaak niet beter door gaat voelen als je alle “niet-zo-lekkere-stukjes” achter elkaar terug hoort. Nou deze gaat in ieder geval voor mij op. Ik ga even weg om wat eten te pakken en graai gretig in de zak met spekjes. Bah, die zijn eigenlijk ook gewoon vies. Teruggekomen lijkt alles op wonderbaarlijke wijze herstelt en ik geloof Martijn als hij zegt dat dit echt prima is.

Drie stukken in drie uur, is dat veel? Is dat weinig? Is het nou wel goed? Goed genoeg? Wat je bij je leerlingen, medestudenten en collega’s altijd goed kunt horen is, als het om jezelf gaat, lastig. Vooral vanwege de ballast van bovenstaande gedachten.

Gelukkig ben ik wel van de eerste spanning af, de kop is er af. Ik besluit dat ik vannacht lekker ga slapen en morgen vooral lekker ga genieten van het zingen. Want ik houd ervan, toch…?

Klaagblog deel 1

Vandaag schrijf ik een klaagblog.

Deel 1: Over de algemene kennis m.b.t. zang die iedereen lijkt te zijn gaan ontwikkelen bij de komst van The Voice.

Deel 2: Over de algemene onkunde die kinderen lijken te zijn gaan ontwikkelen bij het nemen van zang- en of musicalles.

Deel 1.

Over allebei deze onderwerpen heb ik een grote schroom om erover te praten. Want: Wat weet ik nou eigenlijk? Wie ben ik nou eigenlijk dat ik dat allemaal kan zeggen. Maar, misschien komt het door de hormonen of misschien komt het door het weer. Vandaag zeg ik het gewoon.

Allereerst: Waarom denk je dat je weet wanneer iets ‘goed’ is op het moment dat jij iedere week achter de buis hangt en naar The Voice kijkt? “Nee, deze persoon is gewoon ontzettend goed.” “Een geweldige zanger, een fantastische zangeres!” Véél beter dan de persoon die je gisteren ergens in één of ander barretje hebt ‘zien’ zingen, er waren tenslotte maar drie bezoekers… Je hebt tenslotte al zoveel gezien op zanggebied dat je inmiddels wel kunt zeggen dat de zanger van The Voice gewoon, nou eenmaal ontzettend goed is. En die zanger van het kroegje op de hoek… Nou ja… Hoe heet ‘ie ook alweer? Totdat je trouwens een act in gaat huren, dan ga je toch niet meer dan €300,- uitgeven? Nee, laten we dan maar een beroerde amateur het vuile werk van het muzikale behang afkrabben opknappen.

Ik heb een geniaal idee voor The Voice. Ze zouden het moeten gaan uitzenden op NPO 1,2 of 3. Ze zouden er een educatieve staart aan moeten geven. Dat heeft het tenslotte toch al. Bij heel The Voice kijkend Nederland heeft ineens een enorme zangtechnische revolutie plaats gevonden en iedereen, maar dan ook iedereen heeft door dit geweldige programma kennis van zaken.

Gevoel? Het raakt me? Nee! Het is goed! Het is fantastisch. Waarom? Nou die éne uithaal… Excuus, die ad lib. Het jargon is er ook absoluut op vooruit gegaan.

Dan hebben we het nog niet gehad over diegene die dan ‘slecht’ gevonden wordt. (Daarover is al eens een leuke blog geschreven: lees hier!)

Wat ik me nu afvraag, bezoeken al die kenners ook concerten? Zoeken ze ook uren op spotify totdat ze de artiest gevonden hebben waarbij ze kunnen genieten van de muziek. Waarbij ze tot rust komen? Waarbij de muziek die ze luisteren als een goede wijn eerst bekeken en geroken wordt, waarvan dan de geur wordt geïdentificeerd, vervolgens wordt deze geslurpt, gerold en gekauwd en komt de werkelijke smaak van de wijn vrij. Een kenner moet weten dat dit de juiste manier is om een écht goede wijn te ontdekken…

Ik zal mijzelf nu als kenner bestempelen van het menselijke instrument ‘de zangstem’. Na jaren die van mijzelf bestudeerd te hebben en inmiddels ook al een decennium die van anderen te bestuderen ben ik geneigd om te zeggen: Zouden jullie willen ophouden jezelf kenner noemt door te zeggen ‘zo die zanger(es) van The Voice is goed!’, zonder eerst grondig ‘geproefd’ te hebben?

Voor de critici onder jullie: Ik heb het niet over smaak. Jullie tenslotte ook niet. Er wordt niet gezegd: “Ik vond het prachtig hoe hij/zij zong.” Ik vind ook nog steeds mijn Lidl wijntje lekker, daarvoor hoef ik niet te weten hoe die van €400,- smaakt…

Deel 2 zeer binnenkort! 🙂

 

Preproducties en €17.000,-

 

prep2

De afgelopen maanden ben ik erg druk geweest met van alles. Maar vooral met voorbereiden. Sinds mijn crowdfundingsactie via voordekunst.nl geslaagd is en er €15.000,- op de bankrekening van St. SETH music & theatre entertainment staat (ja het was eerst €17.000,-, maar Voordekunst heeft ook €1500,- in z’n zak kunnen steken en er zijn al wat dingen betaald…) voel ik me toch wel een klein beetje prinsheerlijk. Hoe geweldig is het om je droom te kunnen verwezenlijken vanwege een hele grote zak geld. In de eerste instantie is dat dan ook hoe je er tegenaan kijkt. “Wauw, ik ben rijk…” Dan kom je tot het besef dat het niet op jóuw bankrekening staat. Vervolgens kom je tot het besef dat er al 1,5k weg is. Wanneer een zeker persoon je dan vraagt hoe het met de badkamer is (die ik heb moeten slopen en op moeten bouwen voor €10.000,-) hoor je jezelf gekscherend zeggen: “Ja, heel goed. Ik kon het gelukkig betalen!” Dan schrik je ineens van wat je zelf zegt…

1. €17.000,- is echt heel veel geld.

2. Dadelijk denkt men echt dat ik dat ermee gedaan heb.

3. €17.000,- is ook echt heel snel op.

Want dan kijk je in de begroting, en dan zie je vooral ook dat het geld alweer uitgegeven is… :-O Maar dat vertellen we er niet bij natuurlijk. Voorlopig loop ik nog heel prinsheerlijk rond met het idee dat ik €17.000,- heb om uit te geven aan mijn CD!!! En dan, dan kunnen de echte voorbereidingen beginnen. Dan zit je aan het hoofd van de tafel en dan sla je met de hamer op diezelfde tafel en roep je: “De zitting is geopend.” Wie nu niet heel snel naar mij luistert, en doet wat ík zeg, die mag opzouten! Want heb jij soms €17.000,- om uit te geven aan een CDproductie?!?!?!? Wat een vreselijk én heerlijk gevoel. Eerlijk is eerlijk… Geld brengt gezag, maar dat is zeker niet het belangrijkste. Wat ik gemerkt heb bij de mensen die om mij heen staan; de vrijwilligers van St. SETH en mijn geliefde muzikanten is dat het vertrouwen geeft. Want nu is het niet meer een droom, maar een feit. Die CD gaat komen! Het geld is er! De middelen zijn er! En wat win je met vertrouwen? Vertrouwen!

prep

En vertrouwen heb ik gekregen, niet alleen door het geld, denk ik, maar ook door de muziek en de samenwerking. In ieder geval hebben we een tijdje geleden een hele productieve vergadering gehad waarin we hebben kunnen besluiten met elkaar dat de neuzen dezelfde richting in staan. Het geld is er. Nu moeten we investeren! En het wonderschone mooie is dat alle bandleden er instappen, evenals de vrijwilligers bij St. SETH. Dat houdt in, dat er niet alleen geld is, maar ook een hele club mensen die achter het product staan en hun skills en mogelijkheden inzetten om dit tot een succes te maken. Hoe gaaf is dat!

En dus zijn we als een malle aan het werk gegaan, er zijn al twee productieve dagen achter de rug waarin we bezig zijn geweest met de preproducties. Dat wil zeggen dat we alvorens we 6 januari de studio in gaan, allemaal heel precies weten wat het product gaat worden. We maken zogenaamde demo’s, proefversies van de uiteindelijke opnames. Super leuk!

Maar daarvoor hebben we nog wel ons tot nu toe vetste optreden gehad denk ik… We zijn bij Ronald van Oudheusden Live uit Lloyd van RTV Rijnmond geweest! Dat was geweldig! Heb je het gemist? Kijk en luister hier! Ook op Youtube!

Zou jij trouwens ook vrijwilliger willen worden van St. SETH? Bijvoorbeeld kaarten en merchandise verkopen bij concerten, flyeren en posters ophangen, hand en spandiensten rondom optredens en studio-opname? Of wil je stage lopen of zelfs betaald werk in PR of Music Management? We hebben een aantal openstaande vacature’s. Kijk HIER!

 

 

Een ode aan de achterban

Afgelopen maand was een lekker druk maandje. De crowdfunding die begonnen is, een aantal concerten naar aanleiding daarvan, repetities met de band. Vergaderingen met de bestuursleden van de Stichting (SETH music & theatre entertainment, het management achter Willow Mae) en privé-omstandigheden. Alles loopt door elkaar heen. Dat is ook logisch wanneer je beroep bestaat uit delen van jou zelf en zakelijke onderdelen, maar het is niet altijd even handig. Zo speel je op de verjaardag van je man, is je zus jarig als je moet spelen etc. Wat er wel weer leuk aan is, is dat al die leden van die familie dan erg betrokken zijn bij wat je doet. En niet alleen maar omdat ze jarig zijn, of omdat ze iets te vieren hebben, maar ook omdat ze me supporten en achter me staan.

Ik kom uit een gezin van acht kinderen. Al die kinderen hebben een muzikaal talent. Nu zijn het overigens allemaal geen kinderen meer, ze zijn allemaal volwassen en ik ben de jongste. Eén van die kinderen is natuurlijk bekend. Dat is Jan, mijn gitarist en songwriter. Maar die andere zeven zijn niet minder belangrijk. Over mij en mijn gezin is eens een artikel geplaatst in de Ronduit Inside. Dat artikel kan je hier lezen. Vroeger waren ze allemaal niet even lief voor me hoor… Quotes als: “Chloor is giftig hoor, dus dan hoef ik niet met je mee naar het zwembad”, doen nog steeds onder hard gelach de ronde. Willempje / Wimpie / Willezwijntje / Wim / Wil / Willemijntje is makkelijk op stang te jagen. Nog steeds trouwens… Mensen denken vaak dat je als jongste in alles verwend wordt. Ja, ik werd ook wel verwend in een heel aantal opzichten. Bijvoorbeeld in dat soort aandacht. Maar ook in aandacht voor mijn ‘kunstjes’.

Mijn broers en zussen en mijn ouders zijn de eersten die mijn Facebookberichten delen, die kaartjes kopen voor concerten, die huiskamerconcerten organiseren, die mails sturen naar vrienden over mij en die bij de concerten komen. Ze zijn onmisbaar voor me in privé en in werk. Ook dat loopt door elkaar heen.

 

DE ODE  in zelfbedachte rijm- en versvormen en verhalen

Mijn

lieve ouders,

hardwerkende, muzikale mensen

die acht (!) kinderen grootbrachten.

Goed terecht gekomen, te verwachten

Allemaal gezond en allen even goedaardig.

Alleen dat al is een ode waardig.

 

Eén

de oudste

broer van acht

inspireerde me met conservatorium.

Trots was ik

hij drumde

broer

 

Eén van mijn zussen is het brein achter de hele Stichting SETH. Zij moedigde me aan om zakelijker, en meer samen te werken.

Een andere zus is getalenteerd in heel veel dingen,ze zegt dat ze niet getalenteerd is voor een gezin maar net als die andere zus brengt ze op dit moment van spreken een aantal kinderen groot.

Denk dan niet aan een moekes met een snor en een baard, maar aan hele mooie, jonge, blonde vrouwen!

 

Bloedzusters

Ik noemde ze bloedzusters.

want ik was soms jaloers op hun gegrinnik samen.

Ik kan wel zeggen dat één van die twee zussen mijn zussenzus is. We begonnen samen met zingen, ik doe het als beroep en zij als hobby. Maar ze is er altijd! De laatste twee maanden was ze er niet, omdat ze op reis was. Wat miste ik haar!

De andere bloedzuster is er nooit. Ze woont en werkt in Frankrijk. Als ik moe en uitgeput ben, dan reis ik af naar het mooiste plekje in de Ardêche en geniet ik van een buitendouche, sauna, de lekkerste chocola én een heerlijke zelfgemaakte cappuccino. Zij en haar vriend inspireren mij om te genieten van het leven. 🙂

Nog één broer, een bijzonder geval. Want die vond ik me toch een partij irritant vroeger. Ik weet niet eens meer wat het precies was dat ons zo aan elkaar deed ergeren. Tegenwoordig ga ik met deze broer naar concerten, naar kroegen en is hij er ook bij mijn optredens. Nieuwe artiesten ontdekken en mooie muziek luisteren is zo ongeveer het mooiste wat er is.

 

Al met al is het duidelijk dat mijn gezin de basis is voor mijn achterban. Maar al die vrienden, fans en anderen die bij onze concerten komen. En dat worden er steeds meer zijn natuurlijk nét zo belangrijk!!!

 

Aan mijn hele achterban wil ik graag een cadeautje geven. Kom op 4 juli naar Theater Walhalla. Daar verloot ik een romantisch weekendje weg voor twee! Dus kom, geniet van muziek, en wie weet van een weekendje weg voor twee!

Mijn dank is groot!