Zeventien

goed-doen-kost-geld

Wauw, er is alweer een maand voorbij… Soms dan denk je dat de tijd voorbij trekt als een slak, en soms dan gaat ‘ie als een trein. Wat een bizar gegeven is het toch. Tijd. Ja daar heb ik het al eens over gehad, dat weet ik. Weet je wat nog een bijzonderder gegeven is? Geld. Geld is altijd een issue. Vergeet je iemand terug te betalen, dan is het een issue, betaal je voor iemand, dan is het ook een issue. Geef je iemand geld voor z’n verjaardag dan is het onpersoonlijk, krijg je van iemand €5,- voor je bruiloft dan is het gênant. (Been there, done that!) Ben je op bezoek bij iemand en je wilt meebetalen aan het eten dan mag het niet, ga met een paar vrienden koken dan wil je de kosten delen. Geef je geld aan een doel dan is het nobel, vraag je geld dan ben je een bedelaar. Vraag je geld voor een ‘snoepreisje’ naar Afrika om arme kindertjes te helpen (omdat je het zelf graag wilt), dan vinden we het  dapper en knap, vragen we geld voor nieuwe kleren dan… Ik ken niemand die geld -durft- te vragen voor nieuwe kleren. We stemmen massaal VVD maar vinden dat dit kabinet vreselijk asociaal is, en er moet absoluut meer geld naar oude dametjes die nooit geholpen worden met oversteken. Er gaat hier iets mis hoor. Oh, nog zoiets. Krijgen we kleren van de buren omdat we zelf niet zoveel geld over hebben om onze kersverse baby in een jasje van €60,- te steken die er binnen een maand uitgegroeid is dan vinden we dat vies, maar kopen we bij de vintagewinkel in Amsterdam een lelijke, oude mannenjas die we dragen als vrouw dan is dat HIP!

We zijn een beetje vies van geld in Nederland. We zijn een beetje vies van vragen. We zijn vies van geven. We zijn vies van persoonlijk en van onpersoonlijk. We zijn een beetje de kluts kwijt. Zíjn we eigenlijk gewoon een beetje vies? Ik vind het gek, echt vreemd, dat in een zó welvarend land (zeg nou zelf, wie merkt er nou écht iets van de crisis?) we zo makkelijk, moeilijk, discreet en tegelijk indiscreet omgaan met geld. We sharen massaal dat we moeten geven aan Stichting Zorg voor Zielige Zeehondjes en de directeur gaat er met het grote geld, nee, niet vandoor. Hij blijft prinsheerlijk achter zijn bureau zitten.

Ken je dat liedje? Geld dat heb je niet nodig, je ruilt wat met elkaar, en geld wordt overbodig! Was het maar zo’n feest. Dat zou toch echt geweldig zijn? Maar ik geloof dat ik zelf ook nog niet hippie genoeg ben om op die manier te kunnen leven. Ook ik ben blij als mijn zangleerlingen hun lesjes weer betaald hebben en ik eindelijk het effectapparaat kan kopen waar ik zoveel mee wil doen maar die nu al máánden onaangeroerd ligt omdat ik te lui ben om een extra jack jack kabel te kopen.

Afgelopen week heb ik heel eventjes mogen ervaren hoe het is om absoluut zonder geldzorgen te leven. Ik was in Zuid-Spanje met mijn schoonfamilie. Een prachtig land, het begint arm te worden, maar bijzonder. De mensen zijn wellicht een beetje gemakzuchtig in vergelijking met de werkmentaliteit hier in Nederland, maar ze genieten van eten, van drinken, van lachen, van gezelschap en ze léven. Dat is hetgeen wat Spanje op mij overbrengt. Waar ik me eerst onwennig, haast schaamtevol afvroeg of we écht niet hoefden te betalen, genoot ik uiteindelijk volop dat ik deze week volledig zonder geld- en kopzorgen mocht beleven in een prachtig paleisje van een accommodatie (zie HIER, het is te koop!). In het gezelschap van 17 heel bijzondere mensen, waar we mochten discussiëren, lachen, genieten, zwemmen, eten, drinken, slapen, liggen, zonnen (op strandbedjes!!!!). Waar ik Sangría kon drinken en daarbij een heel bord eten kreeg (GRATIS!). En dan bestelde ik een cocktail, waarbij de ober me vragend aankeek of ik echt niet nog een (GRATIS!) tapa erbij wilde bestellen? Bij mijn “Nee, dank u wel”, schudde hij dan ook ongelovig zijn hoofd. Oké, dat laatste is gelogen want alle tapas zijn besteld en opgegeten door de hongerige (zwager)guapo’s die naast mij zaten. 🙂 Ik ben heel dankbaar. Dankbaar dat ik deze week heb mogen meemaken zonder ook een moment over centen te hebben hoeven nadenken.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Na erg lang gedacht te hebben dat ik het wel zou kunnen redden met hard werken; andere financieringsbronnen; fondsen; subsidies; het handje-op-houden-met-een-omweg besloot ik maar met de billen bloot te gaan. Voor mijn nieuwe CD heb ik geld nodig. En wel €17.000,-. Zo. Zelf vies van geven, vies van krijgen, vies van persoonlijk, van onpersoonlijk, van geld vragen, van geld nemen, van geld.

Zeventien. Zeventien super mooie mensen die me hebben laten genieten van een week zonder geldzorgen. Zeventien mei: het moment waarop mijn crowdfundingsactie wordt gelanceerd op voordekunst.nl voor maar liefst zeventienduizend euro.

Wees niet bang, je wordt nog genoeg uitgenodigd om mee te helpen, daar ging het nu niet om, maar ben je nieuwsgierig? Kijk hier maar alvast het filmpje.

Liefs,

Willemijn

 

 

 

Watch out W!

Schermafbeelding 2014-03-11 om 09.53.02

Oké, ik geef het toe. Ik ben een fervent kijker van Gossip Girl. Ja ik weet het, ik loop achter. Maar ik heb dan ook Netflix. De Video-On-Demand service waar je jaren moet wachten op het nieuwste seizoen. Heb me al menig moment geërgerd, weggezwijmeld, gefrustreerd of meegeleefd met Blair, Chuck, Dan, Nate, Serena… In volgorde van leukheid.

Wat nu zo leuk is aan Gossip Girl is dat Serena ook een blog schrijft (s.5). Ze heeft wel een miljoen lezers. Natuurlijk. Serena “it-girl” van the Upper East Side. Ze wil eigenlijk niet meer door Gossip Girl in de gaten gehouden worden, dus wil ze Gossip Girl boycotten. Het mooie is echter dat op het moment dat ze niet meer zo in de picture is, ze het ook niet meer leuk vindt, dus zorgt ze er weer voor dat Gossip Girl toch weer over haar gaat praten. Nu pretendeer ik niet met mijn blog dezelfde hoeveelheid lezers te hebben, haha! Maar waar ik me wel in kan vinden is de wispelturigheid van een “it-girl” als Serena. Naast het feit dat ik elke keer denk: “Had ik maar zo’n figuur, was ik maar zo rijk, was ik maar zo interessant, hip en cool.” Zou ik ook wel graag in de picture willen staan, met mijn muziek dan wel, maar toch. Je doet er alles voor, je gaat naar netwerkborrels, belt mensen die jou niet willen spreken, zorgt dat je de babybilletjes pampert van de boekers in muzieknederland. Je geeft hen je best prodentsmile en moet dan weer constateren dat het niet geholpen heeft. Wéér geen reactie van die ***, maar die kende mij toch nog daar en daarvan? Dan móest het toch wel lukken?! Nee dus. Het moment daarna slaat de twijfel toe… Je denkt: “Oh… Misschien zie ik er op die promotiefoto wel heel dik uit? Of nee, een beetje arrogant inderdaad. Hij denkt vast dat ik denk dat hij denkt dat ik denk dat ik denk dat ik heel blij met mezelf ben.” Of nog erger: “Ik kan niet zingen. Het is eindelijk uitgekomen. En mijn muziek daar begin ik dan maar niet eens over.” Of zo nodig nog erger: “Hij denkt vast: Die probeert ook wat…” Het moment daarna wil ik eigenlijk niets liever dan gewoon kapster zijn. De gossips van ieder ander horen, en niet die van mijzelf over mezelf. Dat is misschien nog wel het ergste…

Posts van medemuzikanten bevestigen dit dan nog eens. De één showt op Facebook zijn optreden bij DWDD, de ander zijn uitgebrachte CD, een tour door Europa of een interview in de Oor. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik voel me dan wel een beetje een miepje die het inderdaad ook “PROBEERT”. Zeker als ik mijn plee aan het schrobben ben, zou moeten studeren of schrijven maar het eigenlijk niet voor elkaar krijg door de hoeveelheden moetens in mijn achterhoofd. Ik moet in DWDD, ik moet een CD uitbrengen, ik moet een tour door Europa en ik moet in de Oor. Achteraf hoor je: DWDD minuut was één grote poppenkast, die uitgebrachte CD is een in eigen beheer  geperst schijfje bij de cdperserij, een tour door Europa zonder fatsoenlijk geluid, eten en te slapen. En het interview in de Oor kreeg ze vanwege haar familiaire connectie met de redacteur. Voor iedereen die zich aangesproken voelt, het is geïnspireerd door de waarheid, maar het is fictie! (Waar doet ons dat aan denken…?)

Goed, ik brei er een einde aan. Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen is: Ik hou van mijn werk, maar kunnen we die glibberige hipheid er a.u.b. vanaf halen? Het idee dat het vooral heel cool is om dit te doen, muziek te maken en een rock & roll leven te leiden. Waar is het hart voor de muziek die achter deze façade schuilgaat?! Of…. Denk ik daar ooit anders over als ik rijk en beroemd ben en zelf bepaal hoe hip anderen mij vinden en ook heel hip ben….?

It seems that W finally reached her goal. But who’s there to listen to her hipster talking? She already convinced everyone to not think she’s hip! Watch out W, what comes around goes around!

XOXO……

Barensweeën

De hele schepping kreunt in barensweeën. Nee ik weet het, dit is niet echt een hele fijne opening van mijn blog van maart. Toch is dit hetgeen waar ik op het moment van schrijven aan moet denken. Al het nieuws wat op ons af komt over landen als Oekraïne, doden hier, angst en agressie daar, perfect uiterlijk hier, succesvolle baan daar. Soms lijkt het door al die nieuwsitems die we horen alsof er in dit leven óf alleen maar perfectie is óf alleen maar ellende. Geen van beiden zijn volgens mij waar.

Zonder medelijden te willen kweken, ik vind op dit moment ook wel dat mijn leven een beetje kreunt in barensweeën. Het zingen van teksten over hoe mooi en goed de liefde is valt me, niet om zo maar te zeggen zwaar, maar toch is er momenteel een dieper ‘iets’ wat maakt dat het niet zo onbevangen is als voorheen. Het leven leert ons dat er tijden zijn van vreugde en van verdriet, tijden van rouwen en tijden van dansen, tijden van opbouwen en van afbreken, tijden van ontvlammen en tijden van verkillen. En hoewel dat klinkt alsof het allemaal ok is we dat maar moeten accepteren, krijg ik steeds meer het idee dat we hier in Nederland elkaar verplichten om alleen maar de goede vruchten van het leven te plukken, en niet meer deze menselijke tegenstellingen te accepteren, maar er tegen te vechten; te doen alsof ze ons niet raken.

Althans… Dat is waar ik mijzelf toe verplicht.

Niet voor alles wat gebeurt is er een uur,
geen tijd voor alles wat er is onder de hemel.
Er is een tijd om te baren,
wel op mijn tijd trouwens, eventueel pas als mijn eitjes uit de vriezer komen,
maar geen tijd om te sterven,
sterven doe je maar in Afrika.
Geen tijd om te planten
je kunt toch veel beter alleen maar rooien?
Er is een tijd om te doden
en een tijd om te helen.
Moeilijk punt. Want als ik zeg dat ik vind dat er geen tijd is om te doden, dan lieg ik en tijd om te helen heb ik niet.
Een tijd om af te breken,
maar als ik iets afbreek, ben ik een afbreker.
Of bedoelen ze een tijd om in te breken?
en een tijd om op te bouwen.
Er is een tijd om te huilen
en een tijd om te lachen.
Eigenlijk lukt allebei me al een tijdje niet meer…
Een tijd om te rouwen
en een tijd om te dansen.
Tijd om te rouwen?! Ik wil alleen maar dansen!
Dan vergeet ik tenminste dat ik moet rouwen.
Er is een tijd om te ontvlammen
en een tijd om te verkillen.
Die twee volgen elkaar vaak wel heel snel op… Soms zelfs al na één avond…
Een tijd om te omhelzen
en een tijd om af te weren.
Ik probeer juist altijd vriendelijk te zijn, ook als ik niet wil…
Er is geen tijd om te zoeken
en geen tijd om te verliezen,
geen tijd om te bewaren
en geen tijd om weg te gooien.
Er is geen tijd om te scheuren
en geen tijd om te herstellen,
geen tijd om te zwijgen
en geen tijd om te spreken.
Er is geen tijd om lief te hebben
en geen tijd om te haten.
Er is geen tijd voor oorlog
en er is geen tijd voor vrede…

Begrijp je nu wat ik bedoel met barensweeën?

Ik ben twee weken geleden naar Oostenrijk geweest. De enige noodzaak die ik had was: “Hoe kom ik in vredesnaam van deze berg af?!” Al gaande besef je je wat je aan het doen bent, en geniet je plotseling intens van dat ene moment. De bomen, de sneeuw, de kou in je gezicht, de zon, de perfect blauwe lucht. En toen ineens begreep ik het: Er is een tijd voor alles. En nu, precies op dit moment is het de tijd om te genieten. Van het leven, van schoonheid, van rust, van liefde.

 

Ik hou van jou!

Soms moet je, om even later weer helemaal in topvorm te zijn, even een stapje terug doen. Dat heb ik de afgelopen maand gedaan, even helemaal terug naar mezelf. Ik hou helemaal niet van die zweverige “seek the inner me” quotes, maar voor vandaag wil ik er toch twee met je delen. Ter inspiratie:

“Succes is krijgen wat je wilt, geluk is waarderen wat je hebt.”

H. Jackson Brown Junior

Goed, als ik daar eens over na denk, dan zou mijn succes een hele volle agenda zijn, met allemaal b0ekingen over heel Nederland, op festivals en een tour in clubs / poppodia. Ik besef me goed dat ik waarschijnlijk wel geluk heb, maar nog geen succes. Want gisteren was ik lekker aan het werk met Jan voor onze aankomende bandrepetitie morgenavond, we herschreven sheets (waar de akkoorden van alle stukken op staan die we spelen), zetten het in andere toonsoorten omdat ik hard aan mijn sound aan het werken ben, en speelden de wat recentere nieuwe stukken, waar we soms nog de leuke dingetjes van waren vergeten. Dat was geluk, hoe fijn is het om een broer te hebben waar je muziek mee kunt maken, die je soms kunt uitschelden, maar ook kunt knuffelen, en samen kunt waarderen dat we hieraan kunnen werken. Dat is geluk!

“Laten we gelukkig zijn dat we in een wereld van zoveel gewauwel met vier woorden kunnen zeggen dat we van iemand houden”

Toon Hermans

Ik hou van jou. Ik betrap mezelf erop, dat ik, vaak in situaties waarin ik eigenlijk wil zeggen: “Ik hou van jou”, andere dingen zeg. Waarom zeg ik niet zo vaak dat ik van iemand houd? Ik denk omdat het het meest kwetsbare is wat er bestaat. Ik schreef er al heel lang geleden een tekst over:

 

Ik hou van jou

Nooit vind ik de woorden voor

wat ben ik graag bij jou.

Het lukt me telkens weer niet,

‘t dringt nooit mijn lippen door.

 

Niet langzaam, en niet snel,

niet dramatisch of juist wel

niet zingend of vertellend

nooit liefdevol of kwellend.

 

Ik hou van jou, ik hou van jou

nee nooit zou ik zonder je willen.

Ik hou van jou, hou zo van jou

als zou ik het uit willen gillen,

mijn lippen blijven dicht.

 

Nooit lukt ‘t mij te zeggen,

wat ik soms zo heftig voel

‘t brand mijn hart uit, maar ‘t wil niet

‘k zeg nooit wat ik bedoel.

 

Alleen maak ik gebaren als

wat ben ik graag bij jou.

Kan jij begrijpen wat ik zeg,

als ik mijn hand in jouw hand leg?

 

Ik knuffel en ik aai

maar bijt ook en ik sla

geef kussen lang of veel

maar nooit zeg ik geheel:

 

Ik hou van jou, ik hou van jou

nee nooit zou ik zonder je willen

Ik hou van jou, hou zo van jou.

Al zou ik het uit willen gillen,

mijn lippen blijven dicht.

 

Al had ik 1000 monden groot,

als Azië en Europa.

‘t Blijft altijd bij een gulle lach,

om een grap die ik niet versta

 

Ja, liever had ik wel een mond,

die vaker dicht zou blijven.

En die dan enkel in één seconde,

zei wat ik nu op ga schrijven:

 

Ik hou van jou, ik hou van jou.

Nee nooit zou ik zonder je willen.

Ik hou van jou, hou zo van jou.

Al zou ik het uit willen gillen,

mijn lippen blijven………

Willemijn van Helden

 

Ja en dat gezegd hebbende, volgende week is het Valentijnsdag. Misschien moeten we heel vaak tegen degenen (amoureus of niet) waar we van houden, zéggen dat we van ze houden. Ik bedenk me dat ik dat nog maar heeeeel weinig tegen Jan heb gezegd. Jeanius, ik hou van je! En niet alleen maar vanwege je gitaarspel!

Enne… Weet je nog geen Valentijnscadeautje voor je geliefde? Je kan er ééntje winnen, en wel hier, met de mooiste liefdesliedjes van Jan en mij in duo SETH, een fles wijn en heerlijke chocola. Live love! Kus!

 

Gelukkig 2014!

Goede voornemens voor 2014:

Na een heleboel voorbereidingen en allerlei regelzaken lijkt het eindelijk zo te zijn dat Willow Mae bestaat op het web! Met social media, allerlei profielen, een nieuwe website, een agenda, en ook nog eens dagelijkse posts en tweewekelijkse blog. Het is nogal wat allemaal… Hoe zou dat vroeger geweest zijn als je een zangeres was? Bijvoorbeeld zo’n 50 jaar geleden? Waren er dan zoveel minder talenten, was het enkel het ‘echte’ talent dat boven kwam drijven? Moest je een bepaalde opleiding hebben anders kwam je er niet? Zo niet in 2013… In 2013 worden er andere eisen gesteld aan het zijn van een artiest. In 2013 moet je vooral van alle markten thuis zijn, websites kunnen bouwen, leuke posts verzinnen, jezelf tot in het oneindige verkopen en pas in de laatste plaats goed kunnen zingen, laat staan iets te vertellen te hebben. 🙂 Toch weerhoudt dat mij er niet van om nog steeds door te willen gaan met waar ik mee bezig ben: Jullie nog een beetje iets proberen te laten zien van wat mooi en leuk is in het leven. Een beetje zonneschijn op een regenachtige dag zullen we maar zeggen.

Om het nog maar meer op een oudejaarsconference te laten lijken blik ik graag even terug op 2013, twee dagen voor 2014. Het jaar waarin ik mijn EP ‘Songs and Serenades’ van duo Seth heb uitgebracht. Het jaar waarin ik met mijn band een concertzaal van 110 man vol heb weten te krijgen. Dat was een geweldig begin! Aansluitend een leuk aantal huiskamers en kleine podia heb bespeeld. Het jaar waarin er heel veel gebeurd is op persoonlijk vlak, ik geleerd heb dat ik grenzen heb! Waarin ik heb ontdekt dat ik echt volledig voor mijn eigen muziek moet gaan en de stap heb durven zetten het heft in eigen handen te nemen. Het jaar waarin ik besloten heb ‘solo met band’ verder te gaan. Waarin ik tante ben geworden van twee nieuwe wonderen op deze wereld; nummer 14 en nummer 15! Waarin ik mij verwonderd heb over mijn familie, mijn ouders die 8 kinderen ter wereld hebben gebracht en me gesteund hebben om te worden wat ik nu ben. Als ik het zo allemaal beschrijf dan klinkt het geweldig! Het klinkt in ieder geval als een nieuw begin, en zo voel ik het ook. 2013 was het begin van een nieuw begin, het begin dat in 2014 écht begint. Met deze mooie website!

Ik wens jullie een geweldig nieuwjaar, met je familie, vrienden en de mensen om je heen die je liefhebt. Ik wens dat jullie mogen genieten van mooie muziek, van liefde. Mogen genieten van steun die je aan elkaar kunt geven in moeilijke tijden. Oh ja, stiekem wens ik ook wel een beetje dat jullie naar mijn concerten komen, mijn muziek leuk vinden en het willen laten horen aan al je vrienden!

Liefs,

Willemijn