Studio #1

Na een heleboel maanden hard werk, eerst voor geld, daarna voor arrangementen en daarna voor data is vandaag dan eindelijk aangebroken. De eerste dag dat ik mijn leadvocals in ga zingen. Ik ben ontzettend gespannen. Wat als ik het niet kan? Volgens mij ben ik helemaal niet bijzonder genoeg. Staat dadelijk die hele CD erop, verpest ik het met mijn zang… Ja dat soort gedachten gaan allemaal door mijn hoofd. Het ergste is nog dat ik niet eens zeker weet of het wel of niet waar is wat ik denk. Ja er gaat wel eens een nootje naast, niet altijd alles is even best getimed, niet iedere sound klinkt even lekker. Kan Martijn (producer) er wel wat moois van maken? Heb ik door mijn hele oeuvre auto-tune moeten gebruiken? Ben ik wel goed genoeg….? Ik word er al moe van als ik het schrijf, laat staan als ik het denk. Laat staan tijdens het zingen…

Ik sta vanmorgen lekker laat op, want door de baby in mijn buik ben ik tegenwoordig gauw door mijn energie heen. Ik moet echt sparen om krachtig te kunnen zingen ‘s middags. Ik doe oefeningen, beantwoord nog wat mailtjes en ben er klaar voor, denk ik. Rond een uur 12:30 kom ik aan in de studio waar Martijn, Steven en Maarten al druk bezig zijn met de electrische gitaarpartijen. Ik heb er helemaal vertrouwen in als ik “Marty” hoor spelen. Goh, allemaal op mijn CD… Dan na ongeveer een uurtje blijkt dat ze een beetje uitlopen. Ik ben dus wat later. Geen probleem, ik stel het nog wel even uit…

Dan om 15:00 is het echt tijd voor mij. Ik ga het zanghok in, ik voel me er best thuis moet ik zeggen nadat ik er twee weken geleden al een hele week heb doorgebracht om de “guides” voor de band in te zingen. De mic gaat op mijn hoogte en ik mag beginnen. Happy Chromosomes is mijn eerste keus. Ik merk dat ik gehaast zing, hoog adem, eigenlijk alles doe wat ik niet moet doen. Ik heb wel een paar takes nodig om in te komen. Martijn stelt voor om het volgende stuk te doen en later terug te luisteren. Dat doen we. Lily of the Valley, niet echt één van mijn favorieten op het moment. Ik heb minder adem door de baby en in dit stuk merk ik dat wel. Ik frustreer mezelf en dat doet de takes niet ten goede… Uiteindelijk komen we er wel uit. Dan het laatste stuk van deze dag: Springdew in Fall. Bij de eerste noot heb ik het gevoel dat ik het eindelijk weer te pakken heb, ik kom in de tekst; in het verhaal en ga. Na een paar takes zijn we klaar.

Terugluisteren… Man, wat kan een mens hard voor zichzelf zijn. Bij het herhaaldelijk terugluisteren van de “niet-zo-lekkere-stukjes” van de beste take adviseert Martijn me om evt. weg te gaan omdat je je er vaak niet beter door gaat voelen als je alle “niet-zo-lekkere-stukjes” achter elkaar terug hoort. Nou deze gaat in ieder geval voor mij op. Ik ga even weg om wat eten te pakken en graai gretig in de zak met spekjes. Bah, die zijn eigenlijk ook gewoon vies. Teruggekomen lijkt alles op wonderbaarlijke wijze herstelt en ik geloof Martijn als hij zegt dat dit echt prima is.

Drie stukken in drie uur, is dat veel? Is dat weinig? Is het nou wel goed? Goed genoeg? Wat je bij je leerlingen, medestudenten en collega’s altijd goed kunt horen is, als het om jezelf gaat, lastig. Vooral vanwege de ballast van bovenstaande gedachten.

Gelukkig ben ik wel van de eerste spanning af, de kop is er af. Ik besluit dat ik vannacht lekker ga slapen en morgen vooral lekker ga genieten van het zingen. Want ik houd ervan, toch…?

One Reply to “Studio #1”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *