Studio #2

De zang zit erop! Eindelijk is het gebeurd… Ben ik blij? Ben ik opgelucht? Ik weet het nog niet zo goed. Zoals al bleek in studio #1 ben ik nogal kritisch en soms ook best onzeker over wat het resultaat is. Het was soms ook best zwaar, lang staan, buikspieren aanspannen etc. Wat heb ik trouwens een ontzettende steun gehad aan Martijn die open en eerlijk vertelde wanneer het beter kon, of beter moest, of gewoon ‘prima’ was. Of te gek… Tijdens het editen ging ik altijd even weg, want ik kon het eigenlijk niet goed aanhoren. Dit kon beter, dat kon beter…
Anyway, je zou verwachten dat je dan helemaal afgepeigerd thuis komt met 0 energie. Dat viel me echter alles mee. Ik had eigenlijk nog best veel energie en kon dan ook uren na zitten denken over hoe ik het morgen het beste kon doen. De reis in de trein naar huis, of met de auto, in de file staan zijn dan ook momenten dat je even tot jezelf kan komen.
Een aantal momenten wil ik wel even uitlichten. Ik zing ‘ Lions and Leopards’ in en dit is nogal een heftig stuk. Het gaat over een relatie die in zwaar weer is komen te staan, ik bezing dat ik niet wil dat deze relatie beëindigd en dat ik wil dat het goed komt. Wat is er gebeurd met alle mooie momenten? De ‘Flowers, lilies, drippin’, sweet smelling myrrh?’ Die ik in andere stukken bezing? Leeuwen en luipaarden zullen komen om ons te pakken en slachten. Ze circelen om ons heen en ze wachten tot we een fout maken. Die leeuwen en luipaarden zorgen ervoor dat jij weg zult gaan! Nogal een drama dus… Ik zing dit lied, en het gaat lekker. Dit vind Martijn ook. Na twee of drie keer inzingen zegt hij: “Dit gaat lekker, dit doe je goed.” Ik begrijp niet zo goed wat hij bedoelt. “Nou, weet je wat. Doe ‘m nog één keer, en dan helemaal over de top.” Dit doe ik, vol passie, drama en alles erop en eraan. “Eeeh… Dit was wel echt over de top hè?” Zeg ik. “Ja.” Zegt hij. “Maar dat geeft niet, want dat vroeg ik ook.” Uiteindelijk gebruiken we niks van de laatste versie, maar het gevoel dat het goed gaat, is geweldig!
Met “Open” heb ik sinds ik zwanger ben nogal moeite, het is een stuk wat heel veel passie vereist en met die passie heb ik niet zoveel moeite. Met mijn adem wel. Open doe ik een aantal keer, en uiteindelijk hebben we een goede versie. Ik geloof dat ik dit lied wel 10 keer heb gezongen… Een aantal dagen later kom ik erachter dat ik wat tekstfouten heb gemaakt. :-O Dat betekent dat een aantal zinnetjes opnieuw moeten, maar dat geeft niet, want dan kan ik nog e.e.a. verbeteren denk ik dan. Ik zeg tegen Martijn: “Ik denk dat ik ‘m nu wél helemaal goed in één keer in kan zingen!” Hij zegt wijselijk: “Waarom? Het is toch prima?” “Nou, ik weet niet…” Zeg ik. “Ja!” Zegt hij. En dan vertrouw ik hem maar op zijn woord…
NaamloosZo zijn er vele momenten geweest dat ik dacht dat alles nog beter, nog mooier, nog dieper en intenser moest zijn. Dat de preproducties beter waren dan de echte versies, etc. etc. Ik moet nog heel even wachten om erachter te komen of mijn vermoedens kloppen, en alles écht zo slecht is als ik denk… Nu maar slapen… *zucht*

One Reply to “Studio #2”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *